Χρόνια μου πολλάάάά...

Να ζήσεις Λενάκι και Χρόνια πολλάάά..
Λα.. λα.. λα.. λα... λα...

Χρόνια μου πολλάάάάάά!!



Πάνε τα 23.. να'ταν κι άλλα..!!!

Καλό Πάσχα..

Predict the day...

Ακόμη μία φορά με αυτό το μουσικό χαλί... πέρασε κι αυτή η μέρα!!

Ελπίζω να μην υποκύψατε στα ψεματάκια λόγω ημέρας αλλά αν μπήκατε στον πειρασμό.. να ήταν τουλάχιστον καλά! Οι φαρσοπλακίτσες.. που μου έκαναν ήταν μια αποτυχία!!

Καμία πρωτοτυπία και φέτος!!!

Καλό ξημέρωμα!!

"Αυτός" και η Τσιτσιολίνα-Μπουμπουλίνα...

-Γιατί;; Γιατί;;! Γιατί κάθε φορά που πάω να κάνω μια νέα αρχή.. που βρίσκω ένα έρμο, κατανοητό και φυσιολογικό παλικάρι.. να εμφανίζεται πάλι “Αυτός”;;!... φώναζε μια φίλη μου (ας την πούμε Μπιρμπίλω, γιατί με τόσα ονόματα-αρχικά έχουμε μπλέξει τα μπούτια μας..) όλο το βράδυ και η τσιρίδα διαπερνούσε το τύμπανο!!

Όπου “Αυτός” = Πρώην…!

Κάνεις μια νέα αρχή. Αφήνεις με δυσκολία πίσω σου τις όποιες αρνητικές σκέψεις και καταστάσεις και ξεκινάς από την αρχή. Οπλίζεσαι με υπομονή και αισιοδοξία και σε συντροφεύει η αγωνία για το καινούριο και για το αν όλα θα πάνε καλά.. Σε κούρασε η αναμονή και αγανάκτησες με τη συγκεκριμένη συμπεριφορά.

Και ακριβώς εκείνη τη στιγμή.. που για εσένα έχουν ήδη ανθίσει τα λουλουδάκια κι ας μην έχει έρθει η άνοιξη ακόμη… και μόνο σου μέλημα είναι να σταματήσουν επιτέλους τα κορναρίσματα για να ακούσεις το κελάηδισμα των πουλιών… “Αυτός” τολμά να σου στείλει μήνυμα! Ενδιαφέρεται για το πώς είσαι, που είσαι, με ποιόν είσαι αν είσαι… Ακόμη κι αν η τελευταία του φράση είναι: “Σιγά μην ασχοληθώ ξανά ΕΓΩ με την τρελή!!”

Και σε αυτό το σημείο ξεκινά το τραγούδι… Αυτόόός ο Άνθρωπος Αυτόόός!!! Έχω κρύψει ό,τι γυαλικό υπάρχει στο σπίτι για να μην πέσει στα χέρια της Μπιρμπίλως και κάνω φιλότιμες προσπάθειες να την ακολουθήσω στο παραλήρημά της!

P.S. Λόγω της ημέρας θα μοιραστώ μαζί σας ένα από τα μαργαριτάρια μου… άθελά μου βέβαια… πόσα να ξέρω κι εγώ;;!

Λοιπόν… όταν ήμουν μικρή, πριν πολλά-πολλά χρόνια, ο μπαμπάς μου συνήθιζε να με προσφωνεί με διάφορα χαϊδευτικά κλπ, ορισμένα ακόμη εξακολουθεί να χρησιμοποιεί… Ένα από αυτά, λοιπόν, ήταν και το Τσιτσιολίνα!!!
Εγώ, δίχως γνώσεις τέτοιου περιεχομένου, με το αθώο πλην τίμιο μυαλουδάκι μου, λόγω κατάληξης του ονόματος (-λίνα) …απίστευτος συνειρμός(!)... το παραλλήλιζα με τη Μπουμπουλίνα!!!! Λες και ήταν κι η Τσιτσιολίνα καμιά αγωνίστρια της επανάστασης!!
Περιττό να αναφέρω πως αρκετά πρόσφατα ενημερώθηκα για την ύπαρξη της Τσιτσιολίνα (περί πορνό, πολιτικής κλπ) σε μια κουβέντα επιπέδου!!!

Για να μην αναφερθώ στο γιατί ο έρμος ο πατέρας διάλεξε αυτήν την προσφώνηση… θα αρκεστώ στο ότι όλα μου τα όνειρα γκρεμίστηκαν!!!

Άτιτλο..

Συνειρμοί..
Στροβιλίζουν στο μυαλό σου,
με μια πνοή αμέτρητες σκέψεις σε ταξιδεύουν στο τότε,
με ένα άγγιγμα εκείνες οι εικόνες είναι τόσο ζωντανές όπως τότε,
με ένα φιλί αναπολείς το τελευταίο αντίο,
η μυρωδιά, η τόσο γνώριμη μυρωδιά, ξυπνά τις αισθήσεις..


Επανέρχεσαι στην πραγματικότητα,
είναι ακόμη πολύχρωμα τα σκίτσα,
το χαμόγελο ακόμη στον καθρέφτη.


Δεδομένα μένουν μετέωρα..



Αγκάλιασε τη μοναξιά σου.
Μη φοβηθείς. Μη σκεφτείς τίποτα.

653 γράμματα στο συρτάρι,
ένα κάθε μέρα εδώ κι ένα χρόνο,
καλά φυλαγμένα.
Διστάζεις να διαβάσεις.
Διστάζεις να μάθεις το τέλος.



Όταν γυρίζεις το βλέμμα αλλού,
τρέχεις να προλάβεις τη στιγμή.



Αισθάνεσαι τυχερός για όσα έχουν συμβεί,
Αισθάνεσαι αμήχανα κάθε ξημέρωμα.



Σου λείπει εκείνο το γέλιο
που κάθε φορά σε παρασύρει
και χαμογελάς κι εσύ.
Ηχεί ακόμη στα γκρίζα όνειρά σου.

Μπερδεύεις.
Μπερδεύεις το τότε και το τώρα.
Μετέωρος στο πουθενά.




(Σκόρπιες σκέψεις με αφορμή μια ταινία..!)

Αυτήκοο "μπανιστήρι"...

Δίνω το παρόν, στα μέσα της εξεταστικής, εξαιτίας της περιπέτειας της κολλητής μου Μ.

Με αφορμή το τριήμερο που μας πέρασε.. ξεκίνησε για ακόμη μια φορά η «ανταλλαγή πληθυσμών». Φοιτητές ξεχύθηκαν στους δρόμους και πήραν τα βουνά για να περάσουν ξέγνοιαστα τα Κούλουμα! Η Μ., που ζει τα 4 τελευταία χρόνια σε πόλη της βόρειας Ελλάδας λόγω σπουδών, κάθε χρόνο τέτοια εποχή έχει την τιμητική της. Και κάθε χρόνο όλο και κάποιο παρατράγουδο θα συμβεί..

Φέτος, λοιπόν, για κακή της τύχη-γκαντεμιά.. τη βρήκε η Καθαρά Δευτέρα με 38.5!!! Όόόόχι… δεν το έβαλε κάτω.. συνέχισε απτόητη τα μεθύσια και τις κραιπάλες μέχρι πρωίας. Με συντροφιά το ούζο και την τρελή φοιτητοπαρέα από διάφορα σημεία της Ελλάδος.. περνούσαν ανέμελα και τα «έκαναν πουτάνα όόόλα» (κλασική φράση-σήμα κατατεθέν των ημερών..)!!!

Η τελευταία βραδιά τούς βρήκε όλους πιωμένους-σκνίπα με επακόλουθο τη γνωστή στρωματσάδα/πάρε-τον-αγκώνα-σου-από-τα-μούτρα-μου/πάρε-το-χέρι-σου-από-εκεί-είσαι-μεγάλο-λιγούρι!! Ο πυρετός 39.2 και ο κλήρος πέφτει στη Μ. στο πάτωμα με τον Σ. και στον καναπέ η Λ. με τον Γ., καθώς, το άλλο δωμάτιο ήταν ρεζερβέ από τον οικοδεσπότη και άλλους δύο φοιτητές από την Αθήνα.

Τα φώτα σβήνουν και ο ύπνος έρχεται(?!).. Κουκουλωμένη ως πάνω η Μ. κάνει φιλότιμες προσπάθειες να κλείσει λίγο το έρμο το μάτι της.. Ο συγκάτοικος-εκ πατώματος ξεκίνησε το ροχαλητό (τα λόγια είναι περιττά) όταν ένα διακριτικό και συνάμα ό,τι-κι-αν-κάνεις-κάν’το-με-ρυθμό τσικ τσικ τσικ τσικ… συμπλήρωνε ρυθμικά το ροχαλητό. Οι ψίθυροι ακολούθησαν… μαζί με διάφορους αναστεναγμούς! Ωωω ναι!! Η Λ. με τον Γ. του έδιναν και παρακαταλάβαινε στον καναπέ ακριβώς δίπλα.. Το ρυθμικό τσικ τσικ τσικ τσικ δεν ήταν τίποτα άλλο.. από τη ζώνη που δεν αποχωρίστηκε ο Γ.!! Έπειτα από 2 φορές αχαλίνωτου σεξ και μερικά ζουζουνίσματα (όσα μπορούσαν μέσα στο μεθύσι τους), μπόρεσε και η Μ. να κοιμηθεί για λίγο!

Το επόμενο πρωί βρήκε τη Μ. με 38.4 και την Λ. τελείως γυμνή (έλεος… κάνεις ό,τι κάνεις… τους αφήνεις όλους άυπνους… εκτός από τον Σ. με το ροχαλητό του… ρίξε όμως και κάτι πάνω σου… 7 άτομα περιφέρονται στο ξένο σπίτι!!)..

Η πρώτη εμπειρία ως “αυτήκοο μπανιστήρι” είναι πάντα δύσκολη…

P.S. Φυσικά έμαθα κι άλλες πιπεράτες λεπτομέρειες τις οποίες δε μπόρεσα να παραθέσω… Τόσες μέρες λείπω-απέχω από τη blogόσφαιρα.. ας είναι ήπιο το ποδαρικό μου!!

Ούτε 2 εβδομάδες δε μπόρεσα να λείψω-να μην ανεβάσω post δηλαδή, γιατί διάβαζα blogs όποτε μπορούσα- και έγινε πανικός με τους “χαμένους” followers!! Ελπίζω να λύθηκε το προβληματάκι…

Η εξεταστική συνεχίζεται μέχρι 16/3 και τα μυαλά στα κάγκελααααα.......!!!!

Closed...

ΛΟΓΩ ΕΞΕΤΑΣΤΙΚΗΣ...

Άτιτλο...

Άδεια..
Είναι τώρα η Αγκαλιά μου.

Πριν λίγο τα χέρια σου με χάιδευαν..
Κι ακόμη το Ρίγος είναι αισθητό.

Στον καθρέφτη αποτυπώθηκε η ματιά σου..
Τι κρίμα που δε Φυλάκισε και το κορμί σου.

Τώρα μένω με το Άρωμά σου πάνω μου..
Θα είναι τόσο δύσκολη αυτή η Νύχτα..

Lick my neck, my back..

Τρελαίνομαι για αυτόν τον καιρό! Βροχερή ημέρα από νωρίς το πρωί!! Δεν έχω όρεξη ούτε σκοπό να διαβάσω όπως φαίνεται σήμερα.. Η κατάληψη σταμάτησε και σιγά-σιγά ξεκινάμε εξεταστική.. χωρίς βιβλία (αθάνατη ελληνική δημόσια παιδεία..)!!

Ψάχνω απεγνωσμένα ένα όμορφο ανεβαστικό τραγουδάκι για να ξεκινήσει καλά το Σου-Κου μας!! Τι λέτε για αυτό??

Μα τι πονηροί που είσαστε.. Τς..τς..τς..τς..

Καλά κάνετε! Χα! Χα!

Φτιάχνω καφεδάκι και χαλαρώνω κοιτάζοντας από το παράθυρο! Το “δωματιάκι” όπως χαρακτηριστικά λέω αυτή τη γωνιά της φωλίτσας-σπιτιού μου είναι το πιο ξεχωριστό μέρος για μένα.. Οι δυο του πλευρές είναι τζαμαρία!! Απολαμβάνω τη θέα(έστω κι αν είναι ο κατακαμένος Υμηττός)!! Αν και το “δωματιάκι” δεν πήρε τυχαία την ονομασία του, λόγω μεγέθους, υποτίθεται πως είναι το σαλόνι-τραπεζαρία-τόπος χαλάρωσης γενικώς! Ο άνετος καναπεδάκος έχει “ακούσει” και “ζήσει” ανεπανάληπτες στιγμές αυτά τα χρόνια της φοιτητικής μου ζωής! Όπως λέει χαρακτηριστικά η κολλητή μου(η οποία δυστυχώς μένει σε άλλη πόλη αλλά με επισκέπτεται τακτικότατα σε διάφορες στιγμές της ταραχώδους ζωής μας) όταν με το καλό-λέμε τώρα-πάρω το πτυχίο και ξενοικιάσω και φύγω από αυτό το σπίτι θα πρέπει να κάψω αυτόν τον καναπεδάκο όπως έκανε και ο Κούρκουλος στην ταινία “Ορατότης μηδέν” και χόρεψε κιόλας και τη ζεμπεκιά “Βρέχει φωτιά στη στράάάτα μουουου..” από Διονυσίου- Ώπαα!! Θυμόσαστε?? Φανταστείτε τι μπορεί να έχει “ακούσει” αυτός ο έρημος ο καναπεδάκος..Τι γκομενικά.. Τι κλάματα.. Και πιες τσίπουρο.. Και στρίψε τσιγάρο.. Αχ!! Δε θέλω να φύγω ποτέέέέ από αυτή τη φωλίτσα!! Αιώνια φοιτήτρια θέλω να μείνω!! Θυμάμαι χαρακτηριστικά.. πριν 2 χρόνια.. μία από τις φορές που είχε έρθει η κολλητή μου.. ξεκίνησε η κουβέντα από γκομενικά, πήγε περί ανέμων και υδάτων κ όταν εννοείται κατέληξε πάλι στα γκομενικά.. πάνω σε μια εξομολόγησή μου-συνοδευόμενη εννοείται από κλάματα- έτσι όπως κοιτούσα απέναντι τον Υμηττό.. έλεγα.. έλεγα.. έλεγα… κ δεν είχα πάρει χαμπάρι ότι η κολλητή μου, που ήταν ήδη ντίρλα-ντέφι και δεν είχε καμία επαφή με το περιβάλλον, είχε από ώρα πέσει στα τέσσερα(μην είσαστε πονηροί παρακαλώ) και μη έχοντας δυνάμεις, πηγαινομπουσουλούσε προς το μπάνιο για να..ξεράσει(excuse me, δε μπορώ να το γράψω διακριτικά)!! Εννοείται δεν είχε ακούσει-αντιληφθεί τίποτα από όσα της είχα πει!! Ακόμα της το κρατάω!! Χα!!

Αυτές και άλλες πολλές είναι οι στιγμές που δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω από αυτό το δωματιάκι.. και που κάποια άλλη στιγμή(κατά προτίμηση βραδινές ώρες) θα μοιραστώ μαζί σας!

Ευχαριστώ τη DREAMY CLOUD και τη Βούλα για το τρίτο και τέταρτο κατά σειρά βραβειάκι Proximidade!!! Ακάθεκτη στην αρχική μου απόφαση.. είναι κι αυτά, μαζί με τα άλλα δύο, για όόόλους εσάς!!

Υ.Γ. Και για τους περίεργους.. η σχέση “πάρε” και μόνον(σε αντιδιαστολή με το “πάρε-δώσε”).. που έχω με τον άγνωστο-γείτονα.. καλά κρατεί! Απλά αφοσιώθηκα στην εργασία(Ωωω ναι! Ακόμη αυτήν παλεύω!) και δεν προλάβαινα να ανεβάσω νωρίτερα ανάρτηση!!